พิมพิกามีทุกอย่างจนกระทั่งวันที่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตจากไฟไหม้โรงงาน ในไม่ช้าเธอและรวีน้องชายของเธอก็ย้ายไปอยู่กับรุจปู่ซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ทุกวันพิมจะแอบพาแกะไปกินหญ้าที่ฟาร์มของสราญ ศรัณย์เป็นเจ้าของสวนส้มและสนิทสนมกับคุณปู่รุจมานานแล้ว วันหนึ่ง ศรัณย์จับพิมได้และพยายามแนะนำให้เธอปลูกหญ้าเอง พิมรู้สึกหงุดหงิดและตัดสินใจผิดทางและไม่ต้องการทำอะไรกับเขาอีกแล้ว ด้วยความต้องการเงินและต้องต่อสู้กับศรัณย์ รวีจึงขายที่ดินของเขาให้กับชาวไร่ส้มผู้มีอิทธิพล ทินนามัย โดยมีเงื่อนไขว่าเขาจะยกน้องสาวให้ทินนามัยเพื่อชำระหนี้ของเขา ศรัณย์เข้ามาช่วยเหลือด้วยการจ่ายหนี้และจดทะเบียนสมรสกับพิมเพื่อจะได้กำจัดทินนามัยจากเธอ ปีหน้าทั้งสองจะต้องอยู่ร่วมกันแบบสามีภรรยา
พิมพิกามีทุกอย่างจนกระทั่งวันที่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตจากไฟไหม้โรงงาน ในไม่ช้าเธอและรวีน้องชายของเธอก็ย้ายไปอยู่กับรุจปู่ซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ทุกวันพิมจะแอบพาแกะไปกินหญ้าที่ฟาร์มของสราญ ศรัณย์เป็นเจ้าของสวนส้มและสนิทสนมกับคุณปู่รุจมานานแล้ว วันหนึ่ง ศรัณย์จับพิมได้และพยายามแนะนำให้เธอปลูกหญ้าเอง พิมรู้สึกหงุดหงิดและตัดสินใจผิดทางและไม่ต้องการทำอะไรกับเขาอีกแล้ว ด้วยความต้องการเงินและต้องต่อสู้กับศรัณย์ รวีจึงขายที่ดินของเขาให้กับชาวไร่ส้มผู้มีอิทธิพล ทินนามัย โดยมีเงื่อนไขว่าเขาจะยกน้องสาวให้ทินนามัยเพื่อชำระหนี้ของเขา ศรัณย์เข้ามาช่วยเหลือด้วยการจ่ายหนี้และจดทะเบียนสมรสกับพิมเพื่อจะได้กำจัดทินนามัยจากเธอ ปีหน้าทั้งสองจะต้องอยู่ร่วมกันแบบสามีภรรยา
